Media » Interviews » Power Metal Zine
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που τα είχαμε πρωτοπεί… θα μπορούσατε να μας δώσετε ένα μικρό βιογραφικό της μπάντας και να αναφέρετε όλες τις αλλαγές που έχουν γίνει όλα αυτά τα χρόνια στη σύνθεση των Sorrows Path?
Όντως πάνε πολλά χρόνια, αν και έχουμε τις καλύτερες των αναμνήσεων από εκείνη τη συνέντευξη. Η μπάντα ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1993 από τον μπασίστα Τάκη Δρακόπουλο και τον κιθαρίστα Κώστα Σαλωμίδη. Μέσα σε ένα χρόνο - αφού σχετικά γρήγορα είχαν βρεθεί ο κατάλληλος τραγουδιστής και ντράμερ, στα πρόσωπα των Άγγελου Ιωαννίδη και Κώστα Φαρμάκη αντίστοιχα - κάναμε αρκετά lives και κυκλοφορήσαμε το πρώτο μας ομώνυμο demo. Η μπάντα έπαιζε παραδοσιακό doom metal, κάτι πολύ σπάνιο ειδικά για εκείνη την εποχή. Δυστυχώς μετά από λίγο καιρό, και αφού ψάχναμε για ντράμερ μετά την αποχώρηση του Κώστα που ήθελε να ακολουθήσει διαφορετική μουσική κατεύθυνση, ο ιδρυτής και ψυχή της μπάντας Τάκης Δρακόπουλος πέθανε εξαιτίας μιας σοβαρής εγκεφαλικής ασθένειας!
Το πλήγμα ήταν φυσικά πολύ βαρύ, όμως η μπάντα επανήλθε άμεσα στη σκηνή βρίσκοντας νέα μέλη, τους Σταύρο Γιαννάκο στο μπάσο και Γρηγόρη Βλάχο στα τύμπανα. Με αυτή τη σύνθεση προχωρήσαμε μέχρι το 1998, όπου η μπάντα σταμάτησε τις δραστηριότητες της.
Το 2005 επανήλθαμε, αλλά ο ντράμερ Γρηγόρης Βλάχος, αναγκάστηκε να αποχωρήσει μετά από λίγους μήνες, μιας και ήδη έπαιζε με τους Marauder, και δεν προλάβαινε λόγω προσωπικών υποχρεώσεων να παίζει και στους Sorrows Path. To Δεκέμβριο του 2005 αντικαταστάθηκε από το Φώτη Μουντούρη.
Ποιοι είναι σήμερα οι Sorrows Path?
Από τότε και μετά έχουμε την ίδια σύνθεση, δηλαδή ο Σταύρος Γιαννάκος στο μπάσο, ο Άγγελος Ιωαννίδης στα φωνητικά, ο Φώτης Μουντούρης στα τύμπανα και ο Κώστας Σαλωμίδης στην κιθάρα. Με αυτή τη σύνθεση ήδη από τα μέσα του 2008 ηχογραφούμε το δεύτερο μας άλμπουμ και σε λίγο μπαίνουμε στη διαδικασία της μίξης. Eπίσης με την είσοδο του 2009, καλωσορίσαμε και ένα δεύτερο κιθαρίστα στη μπάντα, το Γιάννη Τσιλιγκάκη.
Καθ’ ότι θα υπάρξουν αναγνώστες που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν τις κυκλοφορίες σας. Θα θέλατε να κάνετε μία σύντομη αναδρομή σ’ αυτές?
Λοιπόν, είναι το πρώτο ομώνυμο demo που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1995, το promo ’96 , το Μάιο του 1996 και το CD “Resurrection” που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2006 και περιείχε τα δύο πρώτα demos σε remastered μορφή.
Μετά τα δύο demos σας υπήρξε ένα μεγάλο «νεκρό» διάστημα για τη μπάντα. Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο γι’ αυτό?
Τα έτη 1996 και 1997 και μετά τον ατυχή θάνατο του Τάκη, ακολούθησαν αρκετά lives και κυρίως η κυκλοφορία του promo, το οποίο έστειλε τη μπάντα στα πρόθυρα υπογραφής δισκογραφικού συμβολαίου με εταιρεία του εξωτερικού!
Το 1998 όμως και εν μέσω οικονομικών δυσχερειών για τη χρηματοδότηση του επερχόμενου άλμπουμ, όλα τα μέλη των SORROWS PATH αποφασίζουν να εκπληρώσουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, για να απαλλαγούν μια και καλή από αυτό το βραχνά που ταλανίζει τόσες και τόσες ελληνικές μπάντες.
Με την είσοδο του 2000 και ενώ η μπάντα ετοιμάζεται να επανέλθει δριμύτερη, μπαίνει ουσιαστική η ταφόπλακα της! Ο δεύτερος εκ των ιδρυτών Κώστας Σαλωμίδης, μένει σχεδόν παράλυτος εξ αιτίας μίας παρελθούσας εμπλοκής του σε ένα τροχαίο, που του είχε κληροδοτήσει ένα σοβαρό αυχενικό πρόβλημα…
Μετά από πέντε χρόνια προσπάθειας όμως, επανέκτησε σημαντικό ποσοστό της δύναμης του σώματος του και μπόρεσε να ξαναπαίξει κιθάρα, κάτι το οποίο σηματοδότησε την πρώτη πρόβα της μπάντας το Μάιο του 2005.
Και ξαφνικά επιστρέφετε με ένα full CD album στην αγορά με τα δύο σας demos. Πως έκατσε αυτή η φάση με την Eat Metal Records?
Όλα τα άλλα ήταν απλώς θέμα χρόνου. Ξαναβρήκαμε την μεταξύ μας χημεία και αποφάσισαμε μετά τα όσα είχαν προκύψει και την επτάχρονη αναγκαστική αποχή να κυκλοφορήσουμε το υπάρχον ηχογραφημένο υλικό, σε remaster. Είχαμε άμεσο ενδιαφέρον από εταιρίες και τελικά υπογράψαμε στην Eat Metal Records, η οποία μας έκανε την καλύτερη πρόταση. Μάλιστα πολύ σύντομα βρεθήκαμε σε καλή ετοιμότητα και από άποψη δεσίματος, αφού τον Απρίλιο του 2006, μία μέρα πριν κυκλοφορήσει αυτό το άλμπουμ , παίξαμε support στους Solitude Aeturnus στην Αθήνα.
Πως θα περιγράφατε το στυλ της μπάντας? Ποιος γράφει στίχους και μουσική στα τραγούδια σας? Ποια είναι τα αγαπημένα groups των μελών της μπάντας?
Δύσκολη η πρώτη ερώτηση! Όταν ιδρύθηκε η μπάντα το 1993, τα είδωλα μας ήταν οι Memento Mori, οι Solitude Aeturnus, και βέβαια οι πρωτομάστορες Candlemass… Καθαρόαιμο μελωδικό doom metal δηλαδή, ή epic doom, όπως το λένε σήμερα.
Αχ αυτές οι ταμπέλες, θα μπορούσες να το πεις και progressive doom…
Σήμερα, εξακολουθούμε να μένουμε πιστοί στο είδος που πρεσβεύουμε, αυτό είναι το καθήκον κάθε μουσικού που έχει κάτι αληθινό να πει και δεν ενδιαφέρεται για την εκάστοτε μόδα. Αυτό που θέλουμε απλώς μετά από τόσα χρόνια, είναι κάποιος που ακούει τη μπάντα να λέει ότι έχουμε προσωπικό στυλ, είναι το πλέον σημαντικό.
Η μπάντα εξαρχής έχει μία συγκεκριμένη φιλοσοφία. Έτσι το έναυσμα για τη σύνθεση και το στίχο δίνεται από τον ιδρυτή της μπάντας, και κατόπιν όλοι μαζί κάνουμε την ενορχήστρωση και ότι άλλες αλλαγές χρειάζονται.
Έτσι πρέπει, γιατί είμαστε 5 ξεχωριστές προσωπικότητες, που απαιτούν να εκφραστούν μέσα από τη μουσική και φυσικά να αφήσουν το προσωπικό τους μουσικό και ανθρώπινο - γιατί όχι – στίγμα.
Όσον αφορά τα ακούσματα, είναι πολύ δύσκολο να αρχίσουμε να αραδιάζουμε μπάντες και είδη γιατί σίγουρα δεν το επιτρέπουν οι κανόνες μιας συνέντευξης. Πάντως μπορούμε να πούμε ότι ο βασικός άξονας των ακουσμάτων όλων των μελών της μπάντας , είναι το metal, στο ευρύ του φάσμα.
Ακούμε και πολλά άλλα είδη μουσικής, απλώς κατά κανόνα απεχθανόμαστε τη μουσική του συρμού, δηλαδή τη μουσική για τις μάζες….αυτή που έχει σαν βασικό στόχο να σφυγμομετρήσει τη θέληση της πλειοψηφίας των ακροατών και όχι να εκφράσει την ψυχή του μουσικού.
Πόσο σημαντικό είναι για εσάς οι στίχοι να «κολλάνε» απόλυτα με την μουσική και από πού αντλείτε το περιεχόμενο τους?
Οι στίχοι είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι, πρεσβεύουν τη φιλοσοφία μιας μπάντας. Οι στίχοι των Sorrows Path πάντα είχαν έντονες αναφορές σε υπαρξιακά θέματα και στο μεταφυσικό στοιχείο. Γενικά είναι αφιερωμένοι στον πόνο και στην ικανότητα να αισθανθείς συμπόνια, δηλαδή να ωριμάσεις πραγματικά ως άνθρωπος και κοινωνία! Εκφράζουν έντονο σαρκασμό απέναντι στη ματαιοδοξία, το χρήμα και την εξουσία και ερευνούν το πώς ο άνθρωπος θα καταφέρει να υπερπηδήσει τα εμπόδια που του βάζει η πεπερασμένη, θνητή του ύπαρξη και θα ανακαλύψει το ζώο, το παιδί, δηλαδή την πρωτογενή ενέργεια που κρύβει μέσα του….
Μιλήστε μας λίγο για τις live εμφανίσεις της μπάντας. Πως αντιδρούν οι οπαδοί σας και πόσο συχνά έχετε την ευκαιρία να παίζετε live?
Τα live για μια heavy metal μπάντα είναι η ζωή της η ίδια! Γενικά, παρ’ όλες τις δυσχέρειες που αντιμετωπίσαμε, πάντα εμφανιζόμασταν αρκετά συχνά live, και μέσα στη δεκαετία του ’90 και φυσικά τώρα μετά την επάνοδο μας το 2005. Με τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, τα τελευταία χρόνια ιδίως, οι ελληνικές μπάντες περιμένουν τη στιγμή που θα εμφανιστούν support σε ένα μεγάλο ξένο σχήμα, ώστε να έχουν κόσμο να τις παρακολουθήσει. Πάντως, μπορούμε να πούμε ότι είμαστε πολύ ικανοποιημένοι από τις αντιδράσεις του κόσμου απέναντι μας και από το σεβασμό που δείχνουν στη μπάντα. Απλώς, τους τελευταίους μήνες αποσυρθήκαμε από τη σκηνή, ώστε να ετοιμαστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα για το πρώτο - κατ’ ουσίαν - επίσημο μας άλμπουμ και βέβαια για τις live εμφανίσεις που θα ακολουθήσουν!
Από εδώ και πέρα, ποια είναι τα επόμενα βήματα της μπάντας?
Όπως είπαμε και πριν, όλα για όλα για να βγάλουμε ένα πολύ δυνατό άλμπουμ, το οποίο σαν καλλιτεχνικό δημιούργημα, δε θα έχει τίποτα να ζηλέψει από ένα αντίστοιχο καλής μπάντας του εξωτερικού! Αυτό το χρωστάμε στον εαυτό μας και μετά βέβαια σε όσους πίστεψαν πραγματικά στη μπάντα, αλλά το βασικότερο στη φιλοσοφία των Sorrows Path, η οποία πρέπει να εκφραστεί κατάλληλα! Τα υπόλοιπα θα έρθουν, δηλαδή και τα lives και η προώθηση με κάθε δυνατό τρόπο!
Η προώθηση κάθε μπάντας μέσα από την ιστοσελίδα της στο internet αποτελεί την καλύτερη διαφήμιση. Από την στιγμή που ενεργοποιήσατε το myspace σας, έχετε παρατηρήσει μεγαλύτερη ανταπόκριση και απήχηση στην μουσική σας από τον κόσμο?
Σίγουρα, το internet βοηθάει, όπως και το MySpace επίσης! Σε γνωρίζουν άνθρωποι που κάτω από άλλες συνθήκες αποκλειόταν να σε γνωρίσουν! Όμως είναι τόσο χαώδες το διαδίκτυο και τόσο μεγάλος ο όγκος των πληροφοριών, που δε γίνεται μια μπάντα μέσω του ΜySpace και μόνο να γίνει γνωστή ή να βοηθηθεί ιδιαίτερα! Απλώς το internet μπορεί να «σπρώξει» παραπάνω μία μπάντα που θα έχει ήδη βγάλει ένα πολύ καλό άλμπουμ και πάνω από όλα θα την έχει εκτιμήσει η μεγάλη μάζα των Metal οπαδών, δηλαδή των τελευταίων ίσως αγνών μουσικόφιλων, που αγοράζουν cds και κρατούν τη φλόγα ζωντανή!
Με τι άλλο είδους προωθητικές ενέργειες καταπιάνεστε παράλληλα με την ετοιμασία του νέου σας υλικού? Υπάρχει κάποιο merchandising διαθέσιμο αυτή την στιγμή?
Όλες μας οι ενέργειες αφορούν στην ετοιμασία του άλμπουμ, να δουλέψουμε πάνω στην ενορχήστρωση του και να προετοιμαστούμε –δένοντας όσο μπορούμε και με το νέο κιθαρίστα- για τις live εμφανίσεις που θα επακολουθήσουν! Εδώ να τονίσουμε ότι έχουμε την τύχη να ηχογραφούμε το άλμπουμ με το Βαγγέλη Γιαλαμά, ο οποίος εκτός από την πολύ καλή του δουλειά ως παραγωγός, βγάζει το 150 % των δυνατοτήτων της μπάντας βοηθώντας και ενορχηστρωτικά αλλά και παίζοντας πλήκτρα για το άλμπουμ! Επίσης έχουμε έτοιμo το artwork και πάλι είναι τιμή μας που το έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου, άλλος ένας κορυφαίος καλλιτέχνης του Metal για την Ελλάδα, o Seth Siro Anton! Όσον αφορά το merchandise, θα υπάρχουν πολλά, αλλά όλα αυτά αφού κυκλοφορήσει το άλμπουμ…
Ποια είναι η γνώμη σας σήμερα για την Ελληνική Heavy Metal σκηνή?
Ελληνικό Metal! Eίναι λίγο μαύρη αυτή η σελίδα…. Σίγουρα το χάσμα του παρελθόντος που χώριζε τις ελληνικές μπάντες από τις διεθνούς φήμης ξένες στον τομέα της παραγωγής, της σύνθεσης, του image κ.τ.λ. έχει αμβλυνθεί πολύ, αλλά οι ελληνικές μπάντες –πλην φωτεινών εξαιρέσεων- εξακολουθούν να μην κινούνται σε επαγγελματικά πλαίσια. Είναι δυστυχώς λίγο τεμπέλικη και ζηλόφθονη η νοοτροπία του Έλληνα. Ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον τα πράγματα θα βελτιωθούν ακόμα περισσότερο…
Ποια είναι τα 5 Ελληνικά Heavy Metal γκρουπ που ξεχωρίζουν κατά την γνώμη σας?
Να οι φωτεινές εξαιρέσεις στον κανόνα που λέγαμε, έτσι! Θα αναφερθούμε σε έξι μπάντες που ο ίδιος ο κόσμος έχει αναγνωρίσει – και αυτός είναι ο τελικός κριτής- ότι πραγματικά άξιζαν και τους έστεψε με μεγάλη επιτυχία για τα ελληνικά Metal δεδομένα! Rotting Christ, Septic Flesh, Firewind, Fragile Vastness, Battleroar και Innerwish. Υπάρχουν βέβαια και ελπιδοφόρες μπάντες που κατά τη γνώμη μας έχουν όλα τα εχέγγυα για κάτι πολύ καλό, αν συνεχίσουν έτσι! Τέτοιες είναι οι Heathendom (αυτοί, είναι πιο κοντά σε εμάς ηχητικά!), οι Need, οι Ragenheart και άλλοι, οι οποίοι βέβαια θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ για να φτάσουν στο επίπεδο των παραπάνω 6.
Που σταματούν οι φιλοδοξίες των Sorrows Path και που ξεκινά η σκληρή πραγματικότητα?
Δε θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε φιλοδοξίες γιατί ίσως αυτές σχετίζονται άμεσα με τη ματαιοδοξία και με αρνητικά γενικά ανθρώπινα συναισθήματα και αναφορές. Θα θέλαμε μόνο να μπορούμε πάντα να εκφραζόμαστε όπως τώρα, δηλαδή απόλυτα και χωρίς κανένα συμβιβασμό, προσπαθώντας να βελτιωθούμε σαν άνθρωποι και μουσικοί! Αν αυτό έχει κάποιο αντίκτυπο στον κόσμο καλώς, αλλιώς έτσι θα είναι το θέλημα του Θεού και θα το δεχτούμε απόλυτα φυσικά και φυσιολογικά.
Τι θα θέλατε οι ακροατές να λάβουν από τη μουσική σας?
Θα θέλαμε να καταλάβουν τι σημαίνει η Doom Metal μουσική και φιλοσοφία περασμένη μέσα από το δικό μας πρίσμα! Αυτή η επικοινωνία είναι ο μόνος λόγος που δεν κρατάμε τη μουσική μας για τον εαυτό μας, αυτή η συναισθηματική επαφή μεταξύ των ανθρώπων, το οποίο δε θα το αλλάζαμε με καμία ματαιόδοξη και εγωιστική σκέψη στον κόσμο.
Τι σημαίνει ο όρος Heavy Metal για τα μέλη των Sorrows Path?
Το Heavy Metal θα έπρεπε να σημαίνει αυτό που σήμαινε από την αρχή! Αντικομφορμισμός και γροθιά στο μαχαίρι! Φανταζόμαστε το Metal σαν κάτι πολύ δυνατό, χαλύβδινο αλλά και ρομαντικό, γεμάτο ευαισθησία ταυτόχρονα! Κάτι που κάνει σκόνη σε μία στιγμή, όλα τα δόγματα αιώνων που έχουν επιβληθεί βίαια στον άνθρωπο και τον καταπιέζουν, τον αλλοτριώνουν…
Ποια είναι η άποψή σας για τα δύο μεγάλα Metal περιοδικά της χώρας μας και ποια για τα ανεξάρτητα underground Metal fanzines?
Εντάξει σε όλα τα περιοδικά και fanzines, υπάρχουν άνθρωποι με μεράκι και ικανότητες όπως και κάποιοι απατεώνες και καιροσκόποι! Δυστυχώς είναι κανόνας της ζωής, όσο πιο μεγάλο είναι ένα μαγαζί, τόσο περισσότερο διαβρωμένο να είναι! Έτσι σίγουρα τα ανεξάρτητα fanzines είναι πιο αγνά, αφού δεν μπαίνει στη μέση ο καταστροφικός παράγοντας χρήμα, αυτή η κατάρα της ανθρώπινης ύπαρξης …
Πιστεύετε πως η φυγή στο εξωτερικό είναι ο μόνος τρόπος ώστε ένας ταλαντούχος Έλληνας Metal μουσικός να διεκδικήσει αυτά που του αξίζουν?
Ναι, όντως! Δυστυχώς έμμεσα ή άμεσα, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο εξωτερικό. Ακόμα και αν αυτό δε σημαίνει αναγκαστικά μετανάστευση, δε μπορούμε να σκεφτούμε μια πραγματικά επιτυχημένη ελληνική Metal μπάντα, που να μην έχει υπογράψει σε μεγάλη εταιρεία του εξωτερικού και να μην παίζει σε κάποιες σοβαρές εκτεταμένες περιοδείες, όπως π.χ. οι Firewind, οι Rotting Christ και οι Septic Flesh για παράδειγμα. Από την άλλη, ένας μεμονωμένος Έλληνας μουσικός που αξίζει θα είχε πολύ καλύτερη τύχη αν μετανάστευε σε κάποια προηγμένη μουσικά χώρα του εξωτερικού.
Τι είναι αυτό που κάνει μια Ελληνική Metal μπάντα να θέλει να δημιουργήσει μουσική, όταν γνωρίζει πως κινείται στα όρια της χώρας που δεν δημιουργεί προϋποθέσεις στα συγκροτήματά της να ξεχωρίσουν?
Λοιπόν, για να αστειευτούμε και λίγο, το αρνητικό που θα την έκανε παρόλα αυτά να θέλει να δημιουργήσει μουσική είναι το ανεκδιήγητο ελληνικό ψώνιο! Όμως στον αντίποδα, είναι η απόλυτη και προσωπική έκφραση παθιασμένων μουσικών που τίποτα δε μπορεί να τους σταματήσει, κανένα μα κανένα εμπόδιο, πόσο μάλλον αυτό!
Δημιουργήστε μου το super Metal γκρουπ της αρεσκείας σας με διάφορους μουσικούς από διάφορα ξένα Metal γκρουπ?
Ε, εδώ πρέπει να παινέψουμε τα γένια μας! Θα φτιάξουμε ένα γκρουπ με μουσικούς του doom. Λοιπόν, οι 3 μεγάλες προσωπικότητες των Candlemass, φυσικά ο Leif Edling στο μπάσο, ο Messiah Marcolin, φωνητικά και o Lars Johansson στη Lead κιθάρα! Μαζί τους δικαιωματικά, ο John Perez των Solitude Aeturnus στη ρυθμική κιθάρα και o Snowy Shaw, πρώην Memento Mori, στα τύμπανα!
Αν σας δίνονταν κάποια στιγμή η ευκαιρία να μοιραστείτε την σκηνή με κάποια σχήματα δικής σας επιλογής ή να διοργανώσετε ένα δικό σας festival, ποια θα ήταν αυτά που θα επιλέγατε?
Και στις δύο των περιπτώσεων, δε θα είχαμε κάποια ιδιαίτερη επιλογή όσον αφορά το όνομα του σχήματος, αλλά ο κανόνας θα ήταν ένας: Να παίξουμε μαζί με μπάντες που αυτό που κάνουν βγαίνει από την ψυχούλα τους!
Κάπου εδώ φθάσαμε στο τέλος αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας συνομιλίας μας…Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που διαθέσατε για το Power Metal ‘Zine… Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι για το τέλος?
Η ευχαρίστηση και η τιμής είναι όλη δική μας! Συγχαρητήρια στο Power Metal ‘Zine για την αξιοπρεπή και συνεπή πορεία του μέσα στο Μetal χρόνο. Ελπίζουμε να τα ξαναπούμε στο προσεχές μέλλον! Doom rules eternally…
