Media » Interviews » Metallas.gr
Καλώς ήρθατε στο metallas.gr . Είστε λοιπόν δεκατρία χρόνια μαζί , μέσα από ‘χίλια κύματα’, για τη σταθερότητα του line up σας. Πόσο σας δυσκόλεψε αυτό το ζήτημα στο ξεκίνημα και στη μετέπειτα πορεία σας σαν μπάντα, και πώς φτάσατε στο σημείο που βρίσκεστε τώρα;,
Κατ’ αρχάς Γιώργο, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε εσένα και το metallas.gr για αυτή τη συνέντευξη! Τα βασικά προβλήματα που αντιμετώπισαν οι Sorrows Path είχαν να κάνουν με τα προβλήματα υγείας των δύο ιδρυτών της μπάντας, Τάκη Δρακόπουλου (μπάσο) και Κώστα Σαλωμίδη (κιθάρα), με αποκορύφωμα το θάνατο του Τάκη μετά από μια σοβαρή εγκεφαλική ασθένεια πριν από 10 χρόνια. Σαν να μην έφτανε αυτό ο Κώστας πριν από κάποια χρόνια υπέστη σχεδόν ολική παράλυση σε όλο του το σώμα, συνέπεια ενός σοβαρού προβλήματος με τον αυχένα του, το οποίο προήλθε από ένα παλιό ατύχημα με μοτοσικλέτα. Έτσι η μπάντα ήταν ανενεργή για 7 χρόνια συνολικά (1998-2005). Μόλις ο Κώστας απέκτησε ξανά ένα σημαντικό ποσοστό της δύναμης των χεριών του, ήταν απλώς θέμα χρόνου να επαναδραστηριοποιηθεί η μπάντα, η οποία κατ’ ουσίαν ποτέ δεν διαλύθηκε και δεν υπέκυψε σε κανένα χτύπημα της μοίρας!
Σας δόθηκε μια ευκαιρία με το live στο Underworld Club στην Αθήνα με τους Solitude Aeturnus να κυκλοφορήσετε το “Resurrection”. Πόσο σημαντικό ήταν για σας και πώς επηρέασε τη μπάντα;
Λίγους μήνες πριν από αυτό το live και συγκεκριμένα στα τέλη του 2005 είχαμε ήδη αποφασίσει να κυκλοφορήσουμε σε cd ό,τι είχε ήδη ηχογραφημένο η μπάντα, ενώ μάλιστα αμέσως μόλις στείλαμε το remaster του demo και του promo μας σε εταιρείες υπήρξε έντονο ενδιαφέρον από αυτές, παρότι τα κομμάτια ήταν ηχογραφημένα 10 χρόνια πριν! Άλλωστε αρκετοί ιδιοκτήτες εταιριών όχι μόνο μας ήξεραν από τότε που ιδρύθηκε η μπάντα (1993), αλλά δήλωναν και ένθερμοι φαν της μπάντας και εκδήλωσαν έντονο ενδιαφέρον να κυκλοφορήσουν όχι μόνο το remaster, αλλά και οτιδήποτε άλλο ενδεχόμενα είχε κατά νου να ηχογραφήσει η μπάντα!
Τελικά συμφωνήσαμε με την Eat Metal Records η οποία μας έκανε την καλύτερη πρόταση, ενώ είδαμε και το εντονότερο ενδιαφέρον από τα παιδιά που είναι ουσιαστικά η ψυχή της, δηλαδή τον Γρηγόρη Βαρσαμή και τον Δημήτρη Βαγιάνη.
Τα παιδιά αυτά, διοργάνωσαν μάλιστα με μεγάλη επιτυχία και το live των Solitude Aeturnus, οπότε θεώρησαν κατάλληλη τη στιγμή αμέσως μετά την εμφάνιση μας στο live αυτό, να κυκλοφορήσουν και το άλμπουμ μας, Resurrection!
Η εμφάνιση μας με τους Solitude Aeturnus ήταν τεράστιας σημασίας όχι μόνο γιατί σηματοδοτούσε την επανεμφάνισή μας στο σανίδι μετά από 9 χρόνια, αλλά και γιατί οι Αμερικάνοι ήταν οι βασικοί υπαίτιοι της δημιουργίας της μπάντας μας πριν από 13 χρόνια , μιας και ήταν από τα βασικά είδωλα των δύο νεαρών ιδρυτών Τάκη και Κώστα!
Τι εμπειρίες αποκομίσατε από το συγκεκριμένο live; Σας βοήθησε να αναλογιστείτε τις απαιτήσεις που ζητά η συγκεκριμένη σκηνή που ακολουθείτε;
Οι Sorrows Path είχαν σίγουρα αρκετές εμπειρίες από live στο παρελθόν αλλά μετά από τόσα χρόνια απουσίας ήταν πραγματικά πολύ σημαντικό να εμφανιστούμε σε ένα live μπροστά σε τόσο κόσμο και μάλιστα κάτω από αντίξοες συνθήκες. Μόνο και μόνο να αναλογιστούμε ότι ο Κώστας (κιθάρα) ήταν καθιστός σε καρέκλα αφού το βάρος της ηλεκτρικής κιθάρας στον αυχένα του ενδέχεται να του δημιουργήσει νέο πρόβλημα παράλυσης καταλαβαίνουμε πολλά…
Πάντως η μπάντα διασκέδασε ιδιαίτερα το συγκεκριμένο live και σαν απόδοση νομίζουμε ότι ήταν το καλύτερο live που έχουμε δώσει. Σίγουρα ήμασταν λίγο μουδιασμένοι μετά από τόσα χρόνια, αλλά το βασικό στην τέχνη είναι να μην υπάρχουν εκτελεστικά λάθη και τέτοια δεν υπήρξαν, ούτε όσον αφορά την ρυθμικό ούτε όσον αφορά το μελωδικό και αρμονικό τομέα!
Ο τίτλος του δίσκου υποδηλώνει το ότι μετά από μια ταραχώδη πορεία της μπάντας η ανασύσταση της ήταν σαν θέλημα ανάστασης για σας; Και αν όχι τότε τι θέλετε να υποδηλώσετε;
Σίγουρα με αυτά που προαναφέραμε, είναι εμφανές ότι έχεις απόλυτο δίκιο Γιώργο! Όμως οι Sorrows Path πάντα ήταν μια μπάντα με έντονο φιλοσοφικό και πνευματικό υπόβαθρο! Απλώς τα προβλήματα που μας προέκυψαν ήταν κατά κάποιο τρόπο «συνοδευτικά» για τη φιλοσοφία μας, ίσως υποδήλωναν το κάρμα μας! Ο τίτλος υποδηλώνει κυρίως το βασικό μήνυμα που πάντα έφερναν μαζί τους οι Sorrows Path, το χαρμόσυνο μήνυμα της ανάστασης διαμέσου της διαδικασίας του πόνου και της ικανότητας να αισθανθείς συμπόνια. Είναι αφιερωμένος σε όσους υπέφεραν, υποφέρουν και θα υποφέρουν πάνω στον πλανήτη Γη, άλλωστε σε αυτούς είναι αφιερωμένη και η πλειονότητα των στίχων του άλμπουμ!
Από την άλλη πλευρά, γενικά οι στίχοι της μπάντας αναφέρονται στις ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις, στους αδύναμους και στους διαφορετικούς (κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά, αρρώστους πνευματικά ή σωματικά, φυλακισμένους, ηλικιωμένους, ιερόδουλες, ιδεολόγους, φιλοσόφους, θύματα σεξισμού και ρατσισμού, κ.α.)
Φυσικά δεν θα πρέπει να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι στα πιο πολλά κομμάτια του άλμπουμ παίζει μπάσο ο ιδρυτής της μπάντας Τάκης Δρακόπουλος, οπότε κατά κάποιο τρόπο και αυτός ξαναζεί μέσω της μουσικής του, ένα από τα λίγα άφθαρτα αντικείμενα που σχετίζονται με την θνητή, μάταιη και πεπερασμένη ανθρώπινη ύπαρξη!
Θα μπορούσατε επιγραμματικά να παρουσιάσετε από πού πηγάζουν οι επιρροές σας και οι ιδέες σας;
Όταν ιδρύθηκε η μπάντα η βασική μας επιρροή ήταν οι 3 μεγάλες μπάντες του doom metal, δηλαδή οι Memento Mori, Solitude Aeturnus και Candlemass.
Τώρα πια βέβαια με την πάροδο του χρόνου πιστεύουμε ότι έχουμε αποκτήσει την κατάλληλη ωριμότητα και γνώσεις, ώστε να προσφέρουμε κάτι καινούργιο στο χώρο, χωρίς βέβαια να προδώσουμε τις αρχές μας, που είναι η doom metal μουσική και φιλοσοφία.
Όσον αφορά τις ιδέες μας, σε αυτά που προαναφέραμε σχετικά με το στιχουργικό υπόβαθρο της μπάντας θα θέλαμε να προσθέσουμε ότι βασική πηγή έμπνευσης για εμάς είναι η εσωτερική αναζήτηση για το τι μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να ξεφύγει από τα δεσμά του και να γνωρίσει την εσωτερική αρμονία, θεωρώντας τους συνανθρώπους του ως ένα κομμάτι από το σώμα του!
Γιατί στη σύγχρονη metal σκηνή μια μπάντα επιμένει να παρουσιάζει ένα παλιό και πλέον εξελικτικά ξεπερασμένο είδος;
Δεν νομίζουμε ότι μπορούμε να κατηγοριοποιήσουμε ένα είδος metal ή μουσικής γενικά, ως ξεπερασμένο αφού αυτά συσχετίζονται περισσότερο με τη μόδα που επικρατεί! Ένα έργο τέχνης καθίσταται ξεπερασμένο όταν δεν αποτελεί κομμάτι της ψυχής του δημιουργού του ή αποτελεί αντίγραφο και κακέκτυπο κάποιου άλλου έργου! Δεν είναι κάτι που επιμένουμε να κάνουμε κατά παραγγελία, είναι κάτι που βγαίνει από την ψυχή μας και φυσικά έχεις κάθε δικαίωμα να το αποκαλείς όπως θέλεις…
Όπως αναφέραμε και στην αρχή είστε δεκατρία χρόνια μαζί. Κανείς θα μπορούσε να πει ότι πρόκειται για μια έμπειρη μπάντα, γιατί εσείς όμως αυτό δεν το δείχνετε με τη συνοχή σας και τις ιδέες σας προσπαθώντας να ξεφύγετε από τον αρχέγονο και αποστεωμένο ήχο;
Πάλι διαφωνούμε Γιώργο! Δεν πειράζει, άλλωστε αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, οι άνθρωποι θα έπρεπε να χαρακτηρίζονται από ποικιλομορφία, οτιδήποτε άλλο παραπέμπει σε ακραίες και επικίνδυνες για το σύνολο απόψεις!
Κάποιοι άλλοι έχουν εντελώς αντίθετη γνώμη (και είναι πολλοί, πίστεψέ μας!) και μάλιστα φτάνουν στο σημείο να μας κατηγορήσουν ότι ακόμα και στη μικρή ηλικία που βρισκόμασταν την εποχή της ηχογράφησης του άλμπουμ(18-20 χρονών), οι ενορχηστρώσεις μας ήταν υπερφορτωμένες και υπερβολικά φιλόδοξες και κάποια όργανα έπαιζαν παραπάνω από αυτά που χρειάζονταν.
Από την άλλη πλευρά και με αντικειμενικά κριτήρια να το ψάξεις, σε ένα είδος μουσικής όπως το metal όπου η αρμονία είναι πολύ πιο απλή και απλοϊκή από κάποια άλλα είδη μουσικής (jazz, progressive rock, κλασσική μουσική), φτάναμε στο σημείο να παρουσιάζουμε 4 ή 5 διαφορετικές φωνές όσον αφορά τον αρμονικό τομέα (όχι κατ’ ανάγκην ότι αυτό είναι πάντα το πρέπον, έτσι). Τώρα όσον αφορά τα χρόνια που είναι η μπάντα στο προσκήνιο, σίγουρα από αυτά που προαναφέραμε βλέπεις ότι δεν είναι 13 αλλά 6 λόγω της 7χρονης διακοπής. Όχι βέβαια ότι αυτό αποτελεί κάποιο άλλοθι, αφού πιστεύουμε ότι έχουμε βρει το δρόμο μας και εκτελεστικά αλλά και συνθετικά, ακόμα και κάτω από αντιξοότητες σε θέματα υγείας που σχετίζονται άμεσα με την ικανότητα να εκτελέσεις μουσικές φράσεις!
Στην εποχή που βρισκόμαστε τα σύγχρονα μουσικά τεχνολογικά δεδομένα και η ευκολία χρήσης μηχανημάτων μουσικής ακρίβειας είναι ‘ρουτίνα’ για τη δημιουργία ενός δίσκου πόσο μάλλον για ένα remaster δίσκου. Γιατί η παραγωγή του δίσκου είναι τόσο μέτρια;
Με βάση το υλικό που είχαμε στα χέρια μας νομίζουμε ότι η βελτίωση στον ήχο είναι εμφανής, ενώ αν λάβεις υπόψη τα δεδομένα της Ελληνικής σκηνής του 1994 και 1996 που έγιναν οι ηχογραφήσεις, το αποτέλεσμα κατά γενική ομολογία ήταν ικανοποιητικό! Από την άλλη πλευρά εμείς με αυτό το άλμπουμ θέλαμε απλώς να δείξουμε ποια ήταν αυτή η μπάντα που μέσα από χίλια κύματα κατάφερε να επιβιώσει και δε θέλαμε να συσχετίσουμε το παρελθόν μας με το παρόν ηχογραφώντας ξανά τα κομμάτια. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι αποποιούμαστε το παρελθόν μας, ήμαστε περήφανοι για κάθε τι που κάνουμε, όπως πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να είναι κάθε άνθρωπος!
Έλλειψη τεχνικής και σύγχρονου ήχου σε όλο το μουσικό φάσμα του δίσκου - που το δικαιολογείτε αυτό; Προσπαθείτε να κάνετε κάτι για να το διορθώσετε;
Νομίζουμε ότι στο θέμα της τεχνικής έχουμε ήδη αναφερθεί, και δε χρειάζεται να αρχίσουμε να αραδιάζουμε τις γνώσεις μας ή το βιογραφικό μας, άλλωστε υπάρχουν σαφώς κάποιοι άνθρωποι με τεράστιες μουσικές γνώσεις που μας έχουν κρίνει και ήδη ακολουθούμε με σεβασμό και ταπείνωση τις συμβουλές τους!
Όσον αφορά το θέμα του σύγχρονου ήχου που αναφέρεις Γιώργο, μπορείς με ελαφρά τη καρδιά να απορρίψεις τους Black Sabbath, επειδή οι ηχογραφήσεις τους έρχονται από τη δεκαετία του ’70; Να απορρίψεις τους Venom επειδή στα πρώτα χρόνια του ’80, ο ήχος που παρήγαγαν ήταν κατά κάποιο τρόπο μονολιθικός;
Η προσωπική μας γνώμη είναι ότι τα μοντέρνα γκρουπ τα οποία λες ότι πρεσβεύουν το σύγχρονο ήχο και είναι πρέπον να γίνουμε όλοι έτσι για να ήμαστε ο.κ. χωρίς καμιά υπερβολή δεν θα ήξεραν πως να κρατάνε μικρόφωνα και μπαγκέτες, και πώς να χτυπάνε τις χορδές, αν δεν υπήρχαν οι συγκεκριμένες μπάντες που προαναφέραμε, όσον αφορά τα σκληρότερα είδη του metal βέβαια έτσι;
Ποια είναι η σημερινή κατάσταση της μπάντας και πώς αλληλεπιδρά η τοπική σκηνή μαζί σας; Υπάρχουν κάποια επερχόμενα σχέδια για live αυτόν τον καιρό;
Πραγματικά η μπάντα βρίσκεται σε ιδιαίτερα δημιουργικό επίπεδο. Έχουμε ήδη γύρω στα 40 κομμάτια έτοιμα, έχουμε κάνει μια προεπιλογή 25 από αυτά, και πιστεύουμε ότι μέσα στο 2007 θα έχουμε κυκλοφορήσει το επόμενο μας άλμπουμ (πρώτο άλμπουμ κατ’ ουσίαν έτσι;)., το οποίο θα περιέχει 12 ολοκαίνουργια heavy κομμάτια! Νιώθουμε πολύ καλά όσον αφορά στον ψυχολογικό τομέα, νιώθουμε σαν παιδιά ξανά, επειδή οι Sorrows Path είναι ξανά πίσω!
Όσον αφορά τον τομέα των live δεν ανακοινώνουμε κάτι από τη στιγμή που δεν είναι ήδη κλεισμένο, αλλά σε λίγο θα εμφανιστούμε live στην Αθήνα σίγουρα. Βέβαια ως μπάντα ήμαστε ανοιχτοί και σε οποιαδήποτε πρόταση να παίξουμε οπουδήποτε! Άλλωστε αυτή είναι η βαθύτερη ουσία της μεταλλικής μουσικής, η προσωπική επαφή!
Υπάρχουν κάποιες μπάντες και άτομα από το μουσικό χώρο με τα οποία διατηρούμε καλές και προσωπικές σχέσεις, αλλά εδώ θα θέλαμε να πούμε μια πικρή αλήθεια.
Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι τόσο έντονα βουτηγμένη στη ματαιοδοξία και στον άσκοπο ανταγωνισμό, που οι άνθρωποι με αγνές προθέσεις είναι ελάχιστοι!
Έχουμε το καθήκον να αναθρέψουμε μια νέα γενιά ανθρώπων με διαφορετικό ιδεολογικό υπόβαθρο, και με σεβασμό και αγάπη προς το συνάνθρωπο. Δεν είναι δυνατόν στο όνομα προσωπικών μικροσυμφερόντων, ηλίθιων και χωρίς ούτε καν κάποιο οικονομικό όφελος ή έστω σημαντικό όφελος φήμης (οπότε το δέλεαρ για την άμοιρη ανθρώπινη ύπαρξη θα ήταν μεγάλο) να θυσιάζουμε την ιδεολογία και την κληρονομιά ελευθερίας που φέρνει μαζί του το rock και φυσικά το σκληρό του παρακλάδι heavy metal. Μην κακολογείτε άλλους ανθρώπους, μην έχετε πονηρά κίνητρα, όλα αυτά ισοπεδώνουν την ίδια σας την ψυχή!
Ποια θεωρείται ότι είναι η μεγαλύτερη επιτυχία και η μεγαλύτερη αποτυχία της μπάντας σαν σύνολο μέχρι σήμερα και γιατί; Σε τι νομίζετε πως οφείλονται;
Η μεγαλύτερη επιτυχία μας είναι ότι μπορούμε ακόμα να εκφραζόμαστε μέσα από την doom μουσική και φιλοσοφία! Η μεγαλύτερη αποτυχία που θα μπορούσαμε να έχουμε ως άνθρωποι και ως μπάντα θα ήταν να μην μπορούμε πια να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας μέσω της μουσικής και να παίζουμε μουσική για άλλους σκοπούς που έχουν σχέση με τις κακόμοιρες ανθρώπινες βλέψεις που προαναφέραμε!
Ποια είναι τα σχέδια της μπάντας για το μέλλον; Θα θέλατε να κλείσουμε τη συνέντευξη με μια τελευταία δική σας κουβέντα;
Να είμαστε υγιείς και να μπορέσουμε να προσφέρουμε στους ανθρώπους αυτή την ιδιαίτερη επικοινωνία που μόνο η γλώσσα της μουσικής μπορεί να προσφέρει. Doom rules eternally…
Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνεντεύξεως και σας εύχομαι να βρείτε το δρόμο σας σαν μπάντα στο προσεχές μέλλον.
Ευχαριστούμε πολύ και εμείς Γιώργο, ευχόμαστε το ίδιο και στο webzine σας!
